Sofia Karlsson gjer meir for trua på englar enn det Märtha Louise og engleskulen hennar nokon gong har gjort. Å både sjå og høyrast ut som ein engel er ein prestasjon det står respekt av.

Openberring

Av og til er det vanskeleg å finna ord som dekkjer ei kjenslemessig sterk oppleving. I den stappfulle Fraktgodsen (og den SKAL vossingane ha attende som klubblokale!) svirra ord som «fantastisk», «utruleg», «enormt» og andre fattige superlativ gjennom lufta, frå menneske med glasaktig blikk og stavrande ganglag. Dei var rett og slett råka av noko, noko som er vanskeleg å identifisera.

Kanskje er ordet openberring på sin plass? I alle fall var konserten med Siofia Karlsson og hennar strålande band ei openberring av himmelropande musikalitet og musikalsk genialitet. Samstundes som den store vesle artisten står der og utstrålar ein varme som bør gjera klimaforskarane endå meir skeptiske for den antarktiske innlandsisen si framtid.

Levande

Karlsson tok utgangspunkt i sitt ferske album «Levande», og sjeldan har vel ein albumtittel vore meir dekkande. Sofia får det beste ut av Dan Andersson, eller Finn Kalvik og Cornelis Vreeswijk for den del. Ho syng irske Kathy Jordan sine songar minst like trist som opphavskvinna sjølv og - ikkje minst: ho lagar eigne strålande songar. Det siste gjerne saman med si livlege og fargeglade syster på klaviaturet: Sofie Livebrant. Dei to andre i bandet i Fraktgodsen var Henrik Cederblom på gitarar og «klippan» Johannes Lundberg på kontrabass. Alle fire song dessutan praktfulle firstemte arrangement.

Ein sjeldan gong hender det at musikk og tekstar går opp i ei høgare eining, utan merkande skøytar og irriterande humpar. Karlsson/Livebrant musikk er slik. Det er så..... rett!

Knallharde Sver

Konferansier Terje Støve varsla eit girskifte då kvintetten Sver entra scena etter ein kort og heilt naudsynt pause. Rett nok hadde Sofia alt henta inn felespelarane Anders Hall og Olav Luksengard Mjelva som gjester i sin del av kvelden, men no hadde dei med seg Vidar Berge på gitar, Leif Ingvar Ranøien på torader og Jens Linell på perkusjon. Sistnemnde er nok tilhengjar av ekte handverk, for han hamra stort sett laus på det han kom over med berre nevane. Ei stor oppleving i opplevinga!

Sver er ein kraftpakke av danse-glede, slåttane er kanskje litt meir skakke og overveldande rytmiske enn puritanarane heilt finn godhug for, men dei om det. Det funkar som berre pokkùrn!