Det skal vera mistanke om svært alvorlege brotsverk for å kunna forsvara at politiet skal gå til slike skritt i ein avisredaksjon.

Denne saka dreiar seg om at politiet ynskjer tilgang til foto teke i samband med ein demonstrasjon mot dei såkalla monstermastene ein stad i Hardanger. Dei meiner bileta kan vera bevismateriale i ei sak der ein av demonstrantane er sikta for å ha forstyrra sikker drift av eit helikopter. «Hordaland » har aldri skrive om denne saka fordi ho skjedde utanfor vårt dekningsområde. Journalisten var heller ikkje tilknytt avisa på det tidspunktet demonstrasjonen skjedde. Både av den grunn, og ikkje minst fordi det her dreiar seg om eit mogeleg lovbrot av avgrensa karakter, ville ei ransaking vore eit klart overgrep både mot journalist og avis.

Saka har vekt oppsikt i pressekrinsar, ikkje utan grunn. Det er uhyre sjeldan redaksjonar opplever å få trugsmål om at politiet skal koma på døra.

Her dreiar det seg om viktige prinsipp som vernet om ei fri presse, den journalistiske arbeidsmetoden og kjeldevernet. Å gå til eit så drastisk skritt som ei ransaking av redaksjonslokale i ei slik sak, ville vera ein overreaksjon av dimensjonar. Det må heilt klart vera andre måtar å prøva å få tak i bileta på enn ved ransaking. Me er glade for at politiet også har kome til den konklusjonen.

Bileta det er snakk om er ikkje publiserte. Slikt materiale har eit særskilt vern etter Den europeiske menneskerettskonvensjonen artikkel 10. Bakgrunnen for det er at det ville gjera pressa si rolle som kritisk samfunnsinstitusjon vanskeleg om slikt materiale skulle kunna tvangsutleverast. Skal utlevering av upublisert materiale samsvara med menneskerettskonvensjonen, må lovbrotet vera av særleg alvorleg karakter.

For vernet av den frie pressa er politiet sin retrett ein siger. Så kan ein undra seg over i kva grad det er støyen kring saka som har fått politiet til å tenkja seg om. Vonleg er det også ein lærepenge for dei. Me er uansett nøgde med utfallet.